art4d : theBlog

เคยอยากให้ทุกอย่าง เคลื่อนไหวได้ช้ากว่านี้ไหมครับ

หรือวันหนึ่งมีมากกว่า 24 ชั่วโมง เพื่อจะได้ทำอะไรให้เสร็จ ให้ทันอย่างที่ต้องการเสียที ใครหนอเป็นผู้กำหนดว่าวันหนึ่ง จะต้องมีแค่ 24 ชั่วโมงด้วย

ไอน์สไตน์บอกว่า หากเราเคลื่อนที่ด้วยความเร็วแสง 186,000 ไมล์ เราจะเห็นทุกอย่างหยุดนิ่ง เพราะเราเคลื่อนที่ได้เท่ากับความเร็วของแสง

แต่ในความเป็นจริง เราต่างก็เคลื่อนไหวด้วยอัตราความเร็วคน แต่ใจเราต่างหาก ที่อาจจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วแสง ความไม่สัมพันธ์กันระหว่างสองสิ่งนี้ เราจึงเกิดทุกข์อยู่ตลอดเวลา

เคยรู้สีึกว่าตามอะไรไม่ทันไหมครับ สิ่งที่น่าประหวั่นใจก็คือ หากมันเกิดขึ้นบ่อยๆ แล้ว เราคงจะรู้สึกแย่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรอบตัว เรื่องบ้านเรื่องเมือง เรื่องที่เกี่ยวกับการประกอบสัมมาอาชีพ เรื่องเทคโนโลยีที่ไหลไปข้างหน้าไม่หยุด สิ่งเหล่านี้อาจจะทำให้ท้อใจได้ว่า เมื่อไหร่หนอ เราจะถึงฝั่งเสียที read more »

http://www.luvodesign.com
mychair.luvo@gmail.com

Competition Schedule:
May 1, 2006 – Registration deadline
May 8, 2006 – Submission deadline
May 14, 2006 – Competition results

MY CHAIR – design competition
Even though the function of a chair as an aid to sitting has not really changed over time, its design has evolved in parallel to society. It has reflected the developments in technology, architecture, and industrial design. Furthermore, chairs have been a social, aesthetic, and symbolic statement. Chair design has been a declaration of attitudes, ideas, and viewpoints. read more »

พุทธสอนอะไร
ทุกข์ พุทธสอนเรื่องทุกข์ เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
พุทธ ไม่ได้พูดถึงความดีหรือความชั่ว พุทธพูดถึงเพียงความทุกข์และการกระทำเพื่อที่จะดับทุกข์
ศีล คือ การกระทำที่น่าจะทำให้เกิดทุกข์
ธรรม คือ การกระทำที่หากกระทำแล้ว น่าจะไม่ทำให้เกิดทุกข์
ทุกข์ ไม่ได้ตรงข้ามกับสุข
ทุกข์ ไม่แบ่งทุกข์มากทุกข์น้อย
ทุกข์ คือ ทุกข์
สำหรับพุทธศาสนามีแต่ทุกข์กับไม่ทุกข์เท่านั้น
ทุกคนเกิดมาเป็นทุกข์ เพราะเรามีทุกข์พื้นฐานที่ต้องประสบอยู่แล้วเมื่อเกิด คือ แก่ เจ็บ และ ตาย
หากทุกคนรับรู้ว่า นั่นคือสิทธิพื้นฐานที่ติดตัวมาของคนทุกคนตั้งแต่เกิด เป็นสิ่งซึ่งหลีกเลี่ยงมิได้ … หากเราเข้าใจมัน เราก็จะไม่เป็นทุกข์กับมัน

บ้านควาย หรือ บ้านไม้ final project ของเด็กคนถาปัตย์ปี 1 ศิลปากร
ที่ใช้เวลาทำประมาณ 2 อาทิตย์ แต่แรงงานหมดไปเท่ากับเรียน1เดือน
เงินเผาพลาญไปอย่างรวดเร็วกับ ไม้บอลซ่าที่มันหักง่ายก็ง่ายสุดๆ
แข็งก็แทบต้องใช้เลื่อย กับอีกหาวprittที่หมดเป็นโหลๆ โอวแม้จ้าว แย่ไปเลย

แต่พอส่งก็ไม่มีใครได้ Aเลยขอรับ แต่ข้าพเจ้า โฮะๆ ได้B+คนเดียวStu
ก็ดีจัยแบบอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ต้องมานอนพักฟื้นเป็นวันๆ

ตัวบ้านควายถูกscaleสร้างได้จริงทุกอย่าง แต่เวลาเชื่อมต่อนี่ก็กาวหน่ะ เวลาจริงๆ
ก็ไม่รู้สิ

“จารย์ค่ะ ถ้าโครงสร้างนี้มันไม่อยู่ล่ะค่ะ”
“ก็อัดกาวมันไปเยอะก็อยู่เอง!!!”

สร้างจริงก็อัดกาวไปเยอะๆหน่ะค่ะ^^

after lecture
สิ่งที่ได้มาหลังการสัมมนา “ DESIGNERS’ SATURDAY II
11’03’06
เรียบเรียงโดย : อาจารย์ อานนท์ ลิ่มสุวรรณ์
คณะศิลปกรรมศาสตร์ (การออกแบบ) มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต

บ่ายวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันที่อากาศแสนดีวันนึง แดดก็ไม่ร้อนจัดจนเหงื่อทะลักล้นออกจนเกินงาม ทำให้ตัวเหม็น จนไม่อยากออกจากบ้านหรือก็เปล่า วันดีๆแบบนี้เหมาะอย่างยิ่ง ที่จะออกไปฟังบรรยายดีๆจากคนเก่งๆ ที่สำคัญ คนเก่งพวกนี้ไม่ได้พบเจอกันบ่อยๆ หรือเดินชนกันตามท้องถนนได้ง่ายๆ หากแต่ต้องมีการยอมรับทั้งทาง ผลงานและแนวคิดเสียก่อน ซึ่งผมเชื่อว่าสักวันหนึ่ง ก็คงมีคนไทยอย่างเราๆได้เป็นคนเก่งแบบเขาบ้างแหละ

การสัมมนาในครั้งนี้ เปรียบได้กับงานกิจกรรมประจำปี ของ magazine แวดวงการออกแบบของเมืองไทยอย่าง art4d ที่ริเริ่มแล้วก็จัดขึ้นเป็นประจำ (ความจริงครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 เอง) แต่ความรู้สึกของผมดูเหมือนว่า มาร่วมกิจกรรมของนิตยสารเล่มนี้บ่อยดีแท้ อาจจะเป็นที่สายงานสถาปนิกและนักออกแบบของผมเป็นหลัก ผมเคยมีอคติกับนิตยสารด้านการออกแบบบางเล่ม (ซึ่งปัจจุบัน เจ้งไปเรียบร้อยแล้ว) ว่า magazine ที่ดี ต้องมีจุดยืนเป็นของตัวเอง ไม่ใช่เอาจมูกของคนอื่นมาดมเสียทุกอย่าง ที่กล่าวมาก็คือ นิตยสารเล่มนั้น ใช้วิธีการหยิบเอาบทความจากนิตยสารในต่างประเทศมาทั้งดุ่น แล้วมาแปลเป็นภาษาไทย เพื่อมารวมเล่มให้เสร็จเท่านั้น โดยที่ไม่มีอะไรแปลกใหม่หรือเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสังคมการออกแบบของบ้านเราเลย มันทำให้คิดได้ว่า เขามองคนไทย (ที่เป็นนักออกแบบ) โง่เขลาเบาปัญญาด้านภาษา และก็ไม่มีปัญญาไปหาหนังสือต่างประเทศมาอ่าน เท่านี้ก็รู้สึกเจ็บแค้นแล้วครับ .เรื่องนี้ คงไม่เกี่ยวกับการสัมมนาหรอกนะครับ แต่แค่อยากระบายออกทางอารมณ์ read more »

เมื่อวันก่อนได้เจอกับผู้ชายวัยกลางคนท่าทางไม่น่าไว้ใจที่ป้ายรถเมล์ ด้วยความบังเอิญทำให้เราทั้งคู่ได้สบตากัน ทำให้เกิดความรู้จักกันในฐานะคนแปลกทันที ฉันไม่ได้ให้ความสนใจใดๆหลังจากนั้นรู้แต่ว่าเขาก็ยืนที่ป้ายรถเมล์ เวลาสายๆในตอนเช้าผู้คนต่างก็มารอรถกันที่นี้ เวลาผ่านไปไม่นานผู้ชายคนนั้นเดินตรงมานั่งข้างฉันแล้วก็เรื่มบทสนทนา
” หนูอยู่หอในซอยนี้หรอ ” ฉันส่ายหน้า
” หนูออกมาจากในซอยนี้นี่ มีบ้านหรือว่าอยู่หอ ” ฉันตอบ ” บ้านคะ ”
เป็นบทสนทนาที่ฟังออกจะแปลกๆ
ฉันเกิดความคิดว่าเข้าต้องการอะไร และมาคุยกับฉันทำไมคนอื่นก็ยืนอยู่เยอะแยะ ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยคิดไปต่างๆนาๆว่าเขาเป็นบ้าหรือว่าจะมาทำร้ายฉันรึเปล่า คิดถึงว่าถ้าเขาเกิดเป็นคนร้ายแล้วฉันไปคุยกับเขาผู้คนที่อยู่แถวนั้นเขาอาจคิดว่าฉันรู้จักกับเขาก็ได้ ซึ่งจะเป็นผลเสียแน่ๆถ้าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันก็ทำใจดีสู้ เขาคงไม่ใช่คนร้ายหรอกเขาอาจจะแค่อยากคุยด้วยก็ได้ จึงตอบเขาไป และเหตุผลหลักๆคือฉันไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ถ้าไม่ตอบก็เสียมารยาท
คุณเคยรู้สึกแบบนี้ไหม เมื่อคุณเจอคนแปลกหน้าทั้งที่เขาอาจไม่ได้คิดร้ายเพียงแค่อยากชวนคุยหรืออะไรก็ตาม แต่พราะอะไรกันที่ทำให้สังคมปัจจุบันดุไร้มิตรภาพ มีแต่ความระแวดระวังอยู่ตลอดเวลาเมื่อเพื่อนๆและคนรอบข้างได้ฟังต่างพูดเป็นเสียงเดียวว่า ” อย่าไปคุยกับเขา อันตราย ” แล้วถ้าเป็นคุณละจะคุยกับเขาหรือว่าเงียบทำเป็นไม่ได้ยิน